گروه‌ها

همين چند روز پيش بود که گفتم بيام بنويسم، کي گفته ما، يعني همين خود بنده از خانم انوشه انصاري کمتريم!؟ هرکي چنين ادعائي داره بياد اين جا خودم حالش رو مي گيرم!... ببخشيد منظور اين بود که جوابش رو مي دم! چي؟ جرات نداريد بيائيد!؟ باشه از همين دور واستون ميگم! پس خوب گوش کنين!

اگه اون خانم؛ که خيلي هم واسش احترام قائلم، تونسته با کلي حمايت و تشويق هاي خونواده اي، همسري! مادي، معنوي، رسانه اي، دولتي، جهاني و ايراني... غيره و غيره! بره به کره ماه!

بابا!

ما که بدون داشتن اون همه حمايت هاي کوچيک و بزرگ، و تازه با پشت سر گذاشتن کلي موانع انساني، سازماني، دولتي، سنگي و جنگي، ... از ماه که چه عرض کنم از خود خورشيد هم رد شديم! پس چرا کسي از ما عکس و فيلم و گزارش نمي گيره! حتما بايس بريم سرزمين يانکي ها تا قدر ما رو بدونيد!

خدايش راس گفتم وقتي ادعا کردم رفتيم خورشيد! چي! فکر مي کنين دروغ ميگم! پس ادامه رو داشته باشين...

بله من يکي که چه عرض کنم، خيلي ديگه از بانوان محترمي رو مي شناسم، از قبيل خودم و باز خودم

و البته

ديروز که فهميدم يه بانويي تو مشهد راننده اتوبوسه اونم چي فکرش رو بکن راننده اسکانيا و توي يه مسير خيلي شلوغ و طولاني داره کار مي کنه و بعدش هم اون خانم

دانشجوي دکتراي فيزيک پزشکي که ديروز اومده بود پيشم واسه کارش و بعد معلوم شد،

تازه صاحب بچه شده، شوهرش واسه خودش داره تهرون درس ميخونه و اين خانم جوون اينجا هم درس ميخونه هم کار مي کنه هم بچه دار مي کنه و هم پايان نامه فيزيک پزشکي اش رو مي نويسه!...حال کردين اين همه کار و يه جا با هم انجام ميديم و شما چي انگار نه انگار که ما

يه پا قهرمانيم واسه خودمون!

و باز برگرديم سر خودم که دست تنها و با مشقت فراوان، فقط واسه خاطر ايني که هم جنس سرکار خانم انوشه انصاري بوديم و قصد داشتيم، همچين يه نموره نه بيشتر پامون رو از گليم مون تو جامعه اي کاملا مردمانه (تو بخون مردانه چون فرقشون فقط يه ميمه) بيشتر دراز کنيم، سري تو سرا درآريم، واسه خودمون کسي شيم. درس بخونيم و يه مدرک دکتراي تخصصي استراتژيکي بگيريم تا مثلا خيرسرمون اولين بانو در اين زمينه مردمانه باشيم، و به درد بقيه برسيم! چه دردسرها که نکشيديم! شايد يه روزي از اونا هم گفتم!

حالا شما بگيد حق دارم شاکي بشم از اين که چرا همه جا علي الخصوص تو صدا و سيماي ما حرف خانم انوشه انصاري ايه که با اون تشکيلات و تشريفات رفت کره ماه! اما هيچ حرفي از ما و بقيه اوناهایی که ميريم خورشيد و برمي گرديم! نيس!

آخه واسه چي؟ ما ايراني ها ي غيور باهوش مهربون و ايضاء دوست داشتني، عادت داريم عين خيال مون نباشه که تو کشورمون چندتا مهندس، دانشجو، دکتر، وکيل، معلم، کارگر... اصلا تحصيل نکرده... با اخلاق و باهوش، خلاصه شاهکار توپ! داريم ولي انگار نه انگار که همچين آدم هايي وجود دارند!

نمي دونم چرا قدرشون رو فقط وقتي مي دونيم که پاشون به اون ور دنيا باز ميشه! تازه مي فهميم، کي بودن، چي بودن! چرا اصلا بودن و دست آخر اينکه چرا حالا ديگه نيستن! ها؟

عين وقتي که عزيزي رو از دست مي ديم وبعدش يادمون مي آد که چقدر واسه مون عزيز بوده! و از اين حرفا! ولي فايده اش چي! هيچي!

جاي شکرش باقيه که تازگي ها مراسم بزرگداشت و اين جور چيزها در زمان حيات بزرگان و خواص جامعه برگزار ميشه و به بعد از فوت اونا موکول نميشه!

آخرش حرف اول رو مي زنم!

آقا! ما نه تنها کم بود نداريم، بلکه زياد بود هم داريم!

پس بياييد هم به خودمون و هم اونايي که واقعا يه قهرمانند (زن و مرد هم فرقي نداره)، چون دست خالي و تو اين شرايط وانفسا!اون هم وقتي که همه دنيا با ما سر جنگ داره! تو اين مملکت موندن، مي مونن و خواهند موند، آفرين بگيم. اونايي که براي ادامه زندگي ضمنا بهبود خودشون، ديگران و کشورشون با چنگ و دندون تلاش مي کنند.

من که به سهم خودم يه خدا قوت دبش! به همه اونا ميگم و ازشون مي خوام که از قبل شون هم مصمم تر باشند، چون که ما زياد بود داريم نه کم بود!

خداقوت مهندسين باهوش ما در حوزه هاي مختلف

خداقوت پزشکان دلسوز ما

خداقوت وکلاي نازنيني که جانانه از بي دفاعان دفاع مي کنيد

و آخريش هم واسه خودم

خدا قوت بانوي استراتژيست، گل و ضمنا قهرمان که اين همه چيزاي قشنگ واسه يادآوري يا آگاهي ديگرون مي نويسي! کيف کردي از اعتماد به نفس ام! ما اينيم ديگه!

تذکر! گفته باشيم که ما به سهم خودمون مخلص همه اونايي که رفتن، هم هستيم! تو رو خدا يه وقت فکر نکنين ما شما رو دوس نداريم ها! نه قربان! هر کجا دنيا هم که باشين همه تون واسه ما عزيزين!